Ибраһим

Уикипедия — ашық энциклопедиясынан алынған мәлімет
Мұнда ауысу: шарлау, іздеу
Ислам

мақалалар тізбегінің бөлігі


Mosque02.svg

Құрандағы Ислам пайғамбарлары

Елшілер мен пайғамбарлар

Адам عليه السلام.pngИдрис عليه السلام.png
Нұх عليه السلام.pngҺуд عليه السلام.pngСалих عليه السلام.png
Ибраһимعليه السلام.pngЛұт عليه السلام.png
Исмаилعليه السلام.pngИсхақ عليه السلام.png
Йақубعليه السلام.pngЮсуф عليه السلام.png
Әйюб عليه السلام.png
Шұғайб عليه السلام.pngМұса عليه السلام.pngҺарұн عليه السلام.png
Зул-Кифл عليه السلام.pngДәуд عليه السلام.pngСүлеймен عليه السلام.pngІлияс عليه السلام.png
Әл-Йаса عليه السلام.pngЮнус عليه السلام.png
Зәкәрия عليه السلام.pngЙахйа عليه السلام.png
Иса عليه السلام.png
МұхаммедLa bracket.pngMohamed peace be upon him.svgRa bracket.png

Ибраһим ғ.с. пайғамбардың зираты әл-Халил қаласы

Ибраһим, Авраам (ивр. אַבְרָהָם‎, Авраа́м, көне грекше: Ἀβραάμ, лат. Abraham, араб.: ابراهيم‎, орыс. Ибрахим) - Құран Кәрімде аты аталған Пайғамбар. Кең тараған есімдерінің бірі - Халил Аллаһ («Аллаһның досы»), оны Имам, Сыддық, Ханиф деп те атайды. Құран Кәрімде Ибраһимнің өмірі мен қызметі туралы бірнеше рет егжей-тегжейлі баяндалған. Ол жастайынан-ақ өзінің тайпаластары мен әкесі Азар табынған пұтқа сенудің мәнсіздігін түсінеді. Ибраһимәуелі күнге, Айға, Жұлдыздарға сенеді, содан соң бір Аллаһқа деген сезімі оянады. Ибраһим өзінің сезімін әкесіне және халқына түсіндіре алмайды. Сонан соң, қасиетті орындарға кіріп, бірнеше пұтты зақымдайды да, келгендерге мұны ең басты пұт жасады дейді. Олардың өз сөзіне сенімсіздігін пұтқа сенімдерінің жалғандығынан деп түсіндіреді. Бірақ И. уағызын олар түсінбейді. Ибраһимді патшаларына алып барады, ол Ибраһимді өртеп жіберуге бұйырады. Алайда Аллаһ өзінің Пайғамбарын, оған сенген Лұтпен бірге құтқарыл қалып, Палестинаға апарып қоныстандырады. Бірде Ибраһимге Лұт орныққан қаланың опасыз тұрғындарын жазалауға бара жатқан періштелер келеді. Олар Ибраһимге өзінің және әйелінің қартайғанына қарамастан ұлды болатынын хабарлайды. Ибраһим өзінің ұлы Исмаилмен бірге Меккедегі Қағбаны салады. Ибраһим Аллаһтан өзінің өліге жан бітіретін қасиетін көрсетуді сұрайды. Оған төрт құстың қалдығын төрт тауға апарып қою тапсырылады. Аллаһ Тағала шақырғанда әлгі төрт құсқа жан бітіп, ұшып келеді. Аллаһ Тағала Ибраһимді әр кез жебеп-желеп отырады, оның ұрпақтары арасынан бірнеше Пайғамбар шыққан. Құран Кәрімнен кейін шыққан аңыздарда Ибраһимнің көп саяхаттағандығы, Мысырда да болғандығы, сонда перғауын оның әйелі Сараны тартып алмақ болғанда, Аллаһтың құтқарыл қалғандығы айтылады.

Ибраһимді Арабиямен байланыстырған аңыздар да көп тараған. Негізгі арқауы - оның арабтар мен еврейлердің атасы екендігі. Сара оның күңі Хаджарды (Ажарлы) баласы Исмаилмен бірге қуыл жіберген соң, Ибраһим оларды Меккеге әкеліп қоныстандырады. Өзі де жиі келіп тұрады. Бір келген сапарында ол Исмаилмен бірге тасқын қиратқан Қағбаны қалпына келтіреді. Меккенің жанында И. өзінің ұлын құрбандық шалмақ болады. Бірақ Құран Кәрімде ұлының аты аталмайды, аңыздарда Исмаил делінеді. Аллаһ Тағала Ибраһимнің ниетіне риза болып, ұлының орнына құрбандыққа шалуға кектен тоқты түсіреді. Содан бері Аллаһ жолына құрбандыққа қой шалу дәстүрі орнықкан. [1]

Исаакты Авраам құрбадыққа шалуы, Рембрант,Эрмитаж

Ибраһим - Інжіл аңызы бойынша ежелгі еврейлердің түп атасы. Інжіл оны Урдан шыққан деп есептейді. Авраам эламдарды, олармен одақтас Вавилон патшасы Хаммурипиді жеңді деген қауесет бар. Ол өзінің туған ұлы Исаакты (мұсылмаша Исмаилды) Яхве құдайға құрбандыққа шалмақ болады. Бірақ оның қылшылдап тұрған қанжары өтпей қалады. Бұл адамды құрбандыққа шалуды тыюдың басы деп саналады. (Ифгений туралы ежелгі грек мифі).
Құранда Авраам Ибраһим деп аталады және еврейлер мен арабтардың түп атасы. Мұхаммедтен бұрынғы пайғамбарлардың бірі деп есептеледі. Ислам діні Ибраһимді құрбан айтпен байланыстырады. Құрбадыққа мал шалу салты содан қалыпты-мыс.

Дереккөздер[өңдеу]

  1. Ислам. Энциклопедиялық анықтамалық. Алматы: “Аруна Ltd.” ЖШС, 2010 ISBN 9965-26-322-1
  • “Қазақстан”: Ұлттық энциклопедия/Бас редактор Ә. Нысанбаев – Алматы “Қазақ энциклопедиясы” Бас редакциясы, 1998