Олег Иванович Янковский
Олег Иванович Янковский (23 ақпан 1944, Жезқазған — 20 мамыр 2009, Мәскеу) — кеңестік, ресейлік кино және театр актері, ССРО халық әртісі, (1991), режиссер, ССРО мемлекеттік сыйлығының (1987), Ресей Федерациясының мемлекеттік сыйлығының иегері.
Мазмұны |
[өңдеу] Биографиясы
Олег Иванович Янковский 1944 жылы 23 ақпанда Қазақ ССР Жезқазған қаласында Иван Павлович мен Марина Ивановна Янковскийлер отбасында дүниеге келген. Белорусь және поляк тегінен шыққан.
Актердің әкесі Ян Яковский (кейін Иван) төңкеріске дейін 1917 жылы гвардия офицері, Семенов полкі лейб-гвардиясының штабс-капитаны болады, Бірінші дүниежүзілік соғыста офицерлік Георгиев крестімен марапатталады. Брусиловский бұзылысы кезінде ауыр жарақаттанады. Мансабын Семенов полкінде бастаған Тухачевскиймен бірге қызмет атқарады. 1930 жылдың басында тұтқындалып, 1936 жылы қайта босатылады. Олег Янковскийдің айтуы бойынша Иван Павлович Тухачевскийдің досы болғаны үшін қайтадан тұтқындалады. Көп ұзамай босатылады. Ұлы Отан соғысы кезінде тыл жұмыстарында – Жезқазған мен Ленинабадтағы құрылыста жұмыс істейді. 1951 жылы отбасы Саратов қаласына көшіп келеді және осында 1953 жылы Иван Павлович қайтыс болады.
[өңдеу] Ерте жылдар
[өңдеу] Кинодағы дебют
[өңдеу] 1970 жылдар
[өңдеу] «Сол Мюнхгаузен»
[өңдеу] 1980 жылдар
[өңдеу] 1990 жылдар
[өңдеу] 2000 жылдар
[өңдеу] Соңғы жұмыстары
[өңдеу] Сырқат пен қайтыс болуы
[өңдеу] Жеке өмірі
Мәскеуде тұрады және сонда жұмыс істейді, үйленеді.
Әйелі – актриса, Ресейдің еңбек сіңірген актрисасы Людмила Зорина. Олар Олег Янковский театр училищесінде 2-курс оқып жүргенде үйленеді.
Олег Янковскийдің ұлы – Филипп Янковский – актер және кинорежиссер.
Келіні – Оксана Фандера – актриса.
Немерелері – Иван (Халықаралық киномектептің режиссура факультетін бітірген соң ГИТИС-тің актерлік факультетінде оқиды) және Елизавета.
Аға-інілері: Ростислав Янковский, кино және театр актері, СССР-дің халық әртісі және Николай Янковский (1940 жылы туған), «Теремок» атты саратов қуыршақтар театры директорының орынбасары болып жұмыс істейді.
Немересі – Игорь Янковский – кино актері.
[өңдеу] Естелік
[өңдеу] Шығармашылығының бағасы
[өңдеу] Қызықты мәліметтер
Олег Янковский, өзін әртіс болуға итермелеген оның алғашқы махаббаты екенін мойындайды. Бұрын Минскіде тұрғанда 10-сынып оқып жүргенде оны досы спортшы, өте әдемі қыз Лила Болотпен таныстырады (ол Олегтен 3 жас үлкен болған). Ол қыздың көңілінен шығу үшін өзін минск театрының әртісі етіп таныстырады. Бірақ өтіріктің арты ашылады және Лилаға өзінің шынымен де әртіс бола алатынын дәлелдеу үшін өзіне-өзі әртіс болуға сөз береді.
Олег Янковскийдің аяқталмай қалған рөлі Рустам Хамдамов режиссерлік еткен ұлы актриса Вера Холодная туралы түсірілген «Нечаянные радости» атты фильмі болатын. Фильмнің түсірілімі жартысына келгенде «Мосфильм» дирекциясы фильмнің түсіріліп біткен бөлімі сценарий бойынша түсірілмегені біліп қояды. Түсірілім тоқтатылып, режиссер жұмыстан шеттетіледі. Осы сценарийдің негізінде Никита Михалков басты рөлдегі Елена Соловеймен бірге «Раба любви» атты фильм түсіреді. Хамдамовтың фильміндегі Янковскийдің рөлін Евгений Стеблов ойнайды. «Синие кони на красной траве» атты қойылымда Ленин рөлін сомдайды. Оның ойнаған барлық дерлік рөлі аса шеберлікпен ойналған.
[өңдеу] Шығармашылығы
[өңдеу] Театрлық жұмыс
[өңдеу] Саратов драалық театрыр
[өңдеу] Ленком
[өңдеу] Фильмография
[өңдеу] Актерлік жұмыстары
- 1968 — Щит и меч — Генрих Шварцкопф
- 1968 — Служили два товарища — Андрей Некрасов
- 1969 — Жди меня, Анна — Сергей Новиков
- 1969 — Я, Франциск Скорина — Франциск Скорина
- 1970 — О любви — Андрей, друг Николая
- 1970 — Расплата — Алексей Платов
- 1970 — Сохранившие огонь — Семён
- 1970 — Операция «Хольцауге» — Франк Риттер
- 1972 — Гонщики — Николай Сергачёв
- 1974 — Нечаянные радости — Лёша Канин (фильм не закончен, пленка смыта; в дальнейшем был переснят Никитой Михалковым под названием «Раба любви»)
- 1974 — Гнев — Леонте Чеботару
- 1974 — Зеркало — Александр, Отец
- 1974 — Под каменным небом — Яшка
- 1974 — Премия — парторг Лев Алексеевич Соломахин
- 1974 — Сержант милиции — «Князь»
- 1974 — Пир во время чумы (телеспектакль) — Священник
- 1975 — Доверие — Пятаков
- 1975 — Звезда пленительного счастья — Кондратий Рылеев
- 1975 — Мой дом — театр — Горев, провинциальный трагик
- 1975 — Полковник в отставке — Алексей
- 1975 — Чужие письма — Женя Пряхин
- 1976 — Семьдесят два градуса ниже нуля — Сергей Попов
- 1976 — Длинное, длинное дело — Владимир Воронцов, следователь
- 1976 — Сентиментальный роман — Илья Городецкий
- 1976 — Сладкая женщина — Тихон Соколов
- 1976 — Слово для защиты — Руслан
- 1977 — Обратная связь — Леонид Александрович Сакулин
- 1978 — Мой ласковый и нежный зверь — Сергей Петрович Камышев
- 1978 — Обыкновенное чудо — Волшебник
- 1978 — Поворот — Виктор Веденеев
- 1978 — Парень из нашего города (телеспектакль) — Аркадий Бурмин
- 1979 — Тот самый Мюнхгаузен (телефильм) — Мюнхгаузен
- 1979 — Открытая книга (многосерийный телефильм) — Раевский
- 1980 — Мы, нижеподписавшиеся (телефильм) — Геннадий Михайлович Семёнов, член комиссии
- 1981 — Повести Белкина. Выстрел (телеспектакль) — Граф
- 1981 — Приключения Шерлока Холмса и доктора Ватсона: Собака Баскервилей (телефильм) — Джек Стэплтон
- 1981 — Шляпа — Дмитрий Денисов
- 1982 — Ностальгия — Андрей Горчаков, русский писатель
- 1982 — Влюблён по собственному желанию — Игорь Брагин
- 1982 — Дом, который построил Свифт (телефильм) — Джонатан Свифт
- 1982 — Полёты во сне и наяву — Сергей Макаров
- 1982 — Попечители (телеспектакль) — Вадим Григорьевич Дульчин (По пьесе А. Н. Островского «Последняя жертва»)
- 1983 — Поцелуй — поручик Рябович
- 1983 — Вечера на хуторе близ Диканьки — Повествователь
- 1984 — Два гусара — Отец и сын Турбины
- 1986 — Храни меня, мой талисман — Алексей
- 1987 — Крейцерова соната — Василий Позднышев
- 1987 — Филёр — Воробьёв
- 1988 — Мой двадцатый век — Az
- 1988 — Убить дракона (телефильм) — Дракон
- 1990 — Мадо, до востребования — Режиссёр Жан-Мари
- 1990 — Шизофрения — персонаж фильма[1].
- 1990 — Паспорт — Боря
- 1991 — Цареубийца — Смирнов и Николай II
- 1992 — Сны о России — академик Кирилл Лаксман
- 1992 — Тьма — Террорист
- 1993 — Я — Иван, ты — Абрам — Граф
- 1994 — Немой свидетель — Ларсен
- 1994 — Метафизика любви — Тургенев (Фильм не был завершён, консервация)
- 1994 — Agnus Dei. Агнец божий — Полковник НКВД (Фильм не был завершён из-за смерти режиссёра)
- 1995 — Первая любовь — Отец
- 1995 — Крестоносец — актёр (камео)
- 1995 — Роковые яйца — Владимир Ипатьевич Персиков, профессор
- 1995 — Терра инкогнита — Писатель Оди Атрагон
- 1996 — Ревизор — Ляпкин-Тяпкин
- 1997 — Алиса — Кутц
- 1998 — Райское яблочко — Жора
- 1999 — Китайский сервиз — Граф Строганов
- 2000 — Бременские музыканты и Ко — Старый Трубадур
- 2000 — Воспоминания о Шерлоке Холмсе (телефильм) — Джек Стэплтон
- 2000 — Приходи на меня посмотреть (телефильм) — Игорь
- 2000 — Человек, который плакал — Отец
- 2000 — Прокрустово ложе — Джордж Ладима
- 2001 — Поллианна — Мистер Пендлтон[2]
- 2002 — Любовник — Дмитрий Чарышев
- 2002 — Шут Балакирев (телеспектакль) — Пётр I
- 2003 — Бедный, бедный Павел — Граф Пётр Пален
- 2006 — Доктор Живаго (телесериал) — Комаровский
- 2006 — Живая рыба (Фильм не был завершён)
- 2006 — Влюблён по собственному желанию 2
- 2008 — Райские птицы — Николаша
- 2008 — Без вины виноватые — Муров
- 2008 — Стиляги — отец Фреда
- 2009 — Анна Каренина — Алексей Александрович Каренин
- 2009 — Царь — Митрополит Филипп (Колычёв)
[өңдеу] Деректі киноларға қатынасуы
- 2001 — «Олег Иванович и другие» (трёхсерийный документально-биографический телефильм). Режиссёры: Борис Берман и Ильдар Жандарёв[3]
- 2003 — «Тот самый Захаров»
- 2003 — «После Тарковского»
- 2004 — «Здравствуйте, Олег Иванович» (документально-биографический телефильм к 60-летию). Режиссёры: Борис Берман, Ильдар Жандарёв
- 2007 — «Крестный путь Андрея Тарковского». Режиссёр: Денис Трофимов
- 2007 — «Александр Абдулов. Самый обаятельный и привлекательный». Режиссёр: Ирина Фирсова
- 2008 — «Александр Збруев — мечта одинокой женщины». Режиссёр: Наталья Казакова
- 2008 — «Марк Захаров. Моя обманчивая мрачность». Режиссёр-постановщик: Иван Цыбин (Первый канал)
- 2009 — «Улыбайтесь, господа, улыбайтесь» (документально-биографический телефильм к 65-летию)
- 2009 — «Олег Янковский. В главной роли» (документально-биографический телефильм к 65-летию) Режиссёр-постановщик: Иван Цыбин (Первый канал)
[өңдеу] Кино режиссері
[өңдеу] Мойындау мен мадақтамалар
[өңдеу] Мемлекеттік марапаттар
[өңдеу] Кинематографиялық және қоғамдық марапаттар
[өңдеу] Библиография
- Үлгі қатесі: қара {{Кітап}}
- Үлгі қатесі: қара {{Кітап}}
- Үлгі қатесі: қара {{Кітап}}
- Үлгі қатесі: қара {{Кітап}}
- Үлгі қатесі: қара {{Кітап}}
- Үлгі қатесі: қара {{Кітап}}
- Үлгі қатесі: қара {{Мақала}}
- Үлгі қатесі: қара {{Мақала}}
- Үлгі қатесі: қара {{Мақала}}
- Үлгі қатесі: қара {{Кітап}}
- Үлгі қатесі: қара {{Кітап}}
[өңдеу] Дереккөздер
- ↑ Титры фильма// Kino-teatr
- ↑ Поллианна // «Белоруссия сегодня»
- ↑ Передача «Культурный шок» // «Эхо Москвы», 23 мая 2009