Вольф — Паркинсон — Уайт синдромы

	Вольф — Паркинсон — Уайт синдромы
	; QRS ритміндегі көк бейне дельта-толқынның пайда болуын білдіреді
АХЖ-10	I45.645.6
АХЖ-9	426.7
OMIM	194200
DiseasesDB	14186
MedlinePlus	000151
	Бұл үлгіні: көру • талқылау • өңдеу

Вольф — Паркинсон — Уайт синдромы (ағылш. Wolff–Parkinson–White syndrome) — жүректің ішкі құрылысындағы туа біткен аномалиясы.

Бұл Кент шоғырының пайда болуымен ерекшеленетін қарыншалардың уақытынан ерте қозуының бір түрі. Кент шоғыры — сол жақ жүрекше және қарыншалардың біреуінің арасында орналасатын ақаулы шоғыр.

Бүкіл популяцияда кездесі жиілігі 0,1-0,3 пайызға тең, және әйелдерге қарағанда еркектерде жиі кездеседі.

Синдромды 1930 жылы Америка дәрігерлері Луис Вольф, Джон Паркинсон және Пол Дадли Уайт сипаттаған болатын.^[1]

Диагностикасы

Электрокардиограммада қысқарған PR (PQ) интервалымен және дельта-толқынмен ерекшеленеді. PR (PQ) интервалы 0,12 секундтан аз болады.

Болжам

Синдром кез-келген жаста анықталуы мүмкін.

Синдромның үнемі болуы, әсіресе аритмия ұстамаларымен жүретін болса, жүрек ішілік гемодинамика бұзылыстарына әкеледі, ол жүрек камераларының кеңеюіне және миокардтың жирылу қабілетін төмендетеді.

Ауру ағымы тахиаритмияның жиілігіне және ұзақтығына байланысты болады. Кенет коронарлық өлім 4% жағдайда болады, әдетте фатальді аритмия нәтижесінен (жүрекшелер тыпыры, жүрекшелік тахикардия, жүрекшелер жыбыры).

Дереккөздер

↑ "Preexcitation Syndromes". Current Problems in Cardiology 41 (3): 99–137. March 2016. doi:10.1016/j.cpcardiol.2015.11.002. PMID 26897561.

[1] "Preexcitation Syndromes". Current Problems in Cardiology 41 (3): 99–137. March 2016. doi:10.1016/j.cpcardiol.2015.11.002. PMID 26897561.

[1]