Керіс, ұрыс-керіс

Уикипедия — ашық энциклопедиясынан алынған мәлімет
Jump to navigation Jump to search

Керіс, ұрыс-керіс. Қос сөз құрамындағы сыңарлардың ішінде тарихына назар аударуды қажет етеніні — екінші, «керіс» тұлғасы.

Тілімізде «ұрыс» тұлғасына қарағанда сирегірек қолданылады. '

« '«Керістің неден шыққаны Төлепке бірден түсінікті болды» »

(Б. Соқпақбаев.

Жекпе-жек.). Тұлға жағынан ерекше болып көрінгенімен екі сөздің де мағынасы бірдей екенін тува тілінің дерегінен көреміз қырыш — ұрыс (Рус.-тув. сл., 1980, 573). Осы тұрғыдан қарағанда, тіліміздегі «ұрыс-керіс» қайталама қос сөз деп қарап, оның «ұрыс-ұрыс» деп айтудан айырмасы шамалы екендігі аңғарылады.[1]

Дереккөздер[өңдеу]

  1. Бес жүз бес сөз.— Алматы: Рауан, 1994 жыл. ISBN 5-625-02459-6