Либман — Сакс эндокардиті
Либман — Сакс эндокардиті (ағылш. Libman–Sacks endocarditis) — эндокардиттің бактериалдық емес түрі.
Оны алғаш рет 1924 жылы Нью-Йорктің дәрігерлері Эмануэль Либман және Бенджамин Сакс сипаттаған.
Себебі
[өңдеу | қайнарын өңдеу]Ауру қызыл жегі, антифосфолипидтік синдром немесе онкологиямен қатар жүреді.[1]
Жүйелік қызыл жегі кезінде Либман — Сакс эндокардиті перикардитке, тромбоздарға немесе нейропсихиатриялық ауытқуларға әкелуі мүмкін.[2]
Белгілері
[өңдеу | қайнарын өңдеу]Әдетте асимптоматикалық түрде өтеді. Науқастарда эмболия жиі байқалады. Кейде жүрек қақпақшаларының дисфункциясы арқылы білінеді.
Диагностикасы
[өңдеу | қайнарын өңдеу]Эхокардиография арқылы анықталады. Немесе қайтыс болғаннан кейін аутопсиямен белгілі болады.
Болжам
[өңдеу | қайнарын өңдеу]Көбінесе 40-80 жастағы адамдарда анықталады.
Ауру жоғары өлім-жітім көрсеткішімен ерекшеленеді.
Дереккөздер
[өңдеу | қайнарын өңдеу]- ↑ Ibrahim, Abdisamad M.; Siddique, Momin S. (2020), Libman Sacks Endocarditis, StatPearls Publishing, PMID 30422459, https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK532864/, retrieved 2020-05-30
- ↑ Dubois' lupus erythematosus and related syndromes — Ninth. — Edinburgh. — ISBN 978-0-323-55064-2.
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
