Магниттік индукция

Уикипедия — ашық энциклопедиясынан алынған мәлімет
Jump to navigation Jump to search

Магниттік индукция магниттік индукция векторы (В) — магнит өрісінің негізгі сипаттамасы. Жеке электрондар, т.б. элементар бөлшектер тудыратын микроскопиялық магнит өрістері кернеуліктерінің қосындысының орташа мәнін көрсетеді. Магниттік индукциясын магнит өрісінің кернеулігі векторы (Н) және магниттелушілік векторы (J) арқылы да өрнектеуге болады. Бірліктердің СГС жүйесінде:

  • B=H+4J (1)

Магниттелушілік бірлік көлемдегі магнит моментті білдіреді. Изотропты ортада әлсіз өріс кезінде магниттелушілік магнит өрісінің кернеулігіне (Н) тура пропорционал:

  • J=H (2)

мұндағы — магниттік өтімділік. (2)-дегі мәндерді (1)-ге қою арқылы В мен Н арасындағы байланыс табылады:

  • В=(1+4)Н=Н. =1+4

шамасы ортаның магнит өтімділігі деп аталады. Бірліктердің халықаралық жүйесінде бұл формулалар былай жазылады:

  • B=0(H+J), J=H, B=0H, =1+,

мұндағы

  • 0 — магнит тұрақты.

Бірліктердің халықаралық жүйесіндегі (СИ) Магниттік индукцияның бірліктері —

  • тесла (Тл)

СГС жүйесінде —

  • гаусс (Гс);

1 Тл=104 Гс.

Дереккөздер[өңдеу]