Симона Синьоре

Симона Синьоре
	Симона Синьоре
	фр. Simone Signoret
	; 1947 жылы
Жалпы мағлұмат
Туған күні	25 наурыз 1921
Туған жері	Висбаден, Германия
Қайтыс болған күні	30 қыркүйек 1985 (64 жас)
Қайтыс болған жері	Отей-Отуе, Франция
Азаматтығы	Франция
Мамандығы	актриса
Белсенді жылдары	1942 — 1982
Марапаттары	«Оскар» (1960); «Сезар» (1978); «Күміс аю» (1971); BAFTA (1953, 1959, 1960); Канн кинофестивалінің сыйлығы (1959)
IMDb	ID 0001739

Симона Синьоре (фр. Simone Signoret, ХФӘ: [simɔn siɲɔˈʀɛ]; туған кездегі есімі — Симона-Анриэтта-Шарлотта Каминкер, фр. Simone-Henriette-Charlotte Kaminker; 25 наурыз 1921 — 30 қыркүйек 1985) — француз кино және театр актрисасы. «Оскар» сыйлығын иеленген санаулы француз актрисаларының бірі.

Өмірбаяны

Симона Каминкер 1921 жылы 25 наурызда Висбаденде дүниеге келген. Оның әкесі — француз басқыншы әскерінің офицері, еврей Андре Каминкер (1888—1961), анасы — француз әйелі Жоржетт Синьоре (1896—1984).^[1]^[2] Отбасында одан бөлек екі ағасы өсті. Болашақ актриса Парижде тәрбиеленіп, өсті, сонымен қатар ағылшын және латын тілдерін меңгерді.

Германия оккупациясы жылдарында Симона өз отбасын асырауға жауапты болды және журналист әрі саясаткер Жан Люшер басқарған «Les nouveaux temps» атты француз коллаборационистік газетіне мәтін теруші болып жұмысқа орналасуға мәжбүр болды. Сондай-ақ ол әртістер тобымен достасып, актерлік мансабын бастады. Сахна үшін ол анасының қыз күніндегі тегі — Синьорені алды.

Өзінің алғашқы үлкен рөлін күйеуі, режиссер Ив Аллегре түсірген «Таң шайтандары» фр. Les démons de l’aube (1946) фильмінде сомдады. Симона Аллегремен 1944 жылдан 1949 жылға дейін бірге тұрды, 1946 жылы ерлі-зайыптылардың қызы — Катрин Аллегре (ағыл.)қаз. дүниеге келді, ол да кейін киноактриса болды.

1950 жылы ол Ив Монтанмен кездесті. Көп ұзамай олар үйленді — бұл отбасылық және шығармашылық одақ оның өліміне дейін жалғасты.

1953 жылы Симона Жак Беккердің «Алтын каска» (фр. Casque d’or) фильмі үшін шетелдік актрисаға берілетін үздік актриса номинациясында BAFTA сыйлығына ие болды (бұл осы санаттағы алғашқы марапаттау еді). 4 жылдан кейін Реймон Рулоның «Салем сиқыршылары» (фр. Les sorcières de Salem) (Артур Миллердің «Қатал сынақ» пьесасы бойынша Жан-Поль Сартрдың сценарийі) фильміндегі жұмысы үшін бұл сыйлықты қайтадан алды. Сондай-ақ, 1950 жылдары Луис Бунюэльдің «Осы бақтағы ажал» фильміндегі рөлімен ерекшеленді.

Симона Синьоренің мойындалуының шыңы — Джек Клейтонның «Жоғарыға жол» (ағылш. Room at the Top) фильміндегі басты рөлі үшін алған «Оскар» сыйлығы (1960) болды. Осы рөлі үшін Синьоре тағы бірқатар ірі марапаттарға ие болды: Канн кинофестиваліндегі үздік актриса үшін жүлде және мансабындағы шетелдік актрисаға берілетін үшінші BAFTA сыйлығы.

Актриса Стэнли Крамердің «Ақымақтар кемесі» (ағылш. Ship of Fools) (1965) драмасындағы есірткіге тәуелді графиняның рөлі үшін тағы бір мәрте «Оскар» сыйлығына үміткер болды. 1968 жылы Сидни Люметтің Чехов пьесасы бойынша түсірілген «Шағала» фильмінде Ирина Аркадинаның рөлін сомдады.

1971 жылы «Мысық» фильміндегі жұмысы үшін Берлин кинофестивалінде үздік актриса үшін «Күміс аю» сыйлығын алды (бұл марапатты Ширли Маклейнмен бөлісті). Пьер Гранье-Дефердің бұл фильмінде Синьоренің серіктесі Жан Габен болды. 1976 жылы Ив Монтанмен бірге Ален Корноның «"Питон 357" полицейлік кольті» фильміне түсті.

Синьоренің соңғы ірі жұмыстарының бірі 1977 жылы израильдік режиссер Моше Мизрахи түсірген «Алдыда бүкіл өмір» (фр. La Vie devant soi) фильміндегі мадам Розаның басты рөлі болды. Бұл рөлі үшін Синьоре Францияның ұлттық «Сезар» сыйлығына, сондай-ақ үздік шетелдік актриса ретінде Италияның «Давид ди Донателло» сыйлығына ие болды. Актрисаның соңғы фильмдерінің бірі Пьер Гранье-Дефердің «Солтүстік жұлдызы» (фр. L'étoile du Nord) (1982) туындысы болды, онда Синьоре Филипп Нуаремен бірге ойнап, үздік актриса үшін «Сезар» сыйлығына үміткер атанды.

Актриса ұзақ уақыт бойы маскүнемдіктен зардап шекті.^[3]^[4] Симона Синьоре 1985 жылы 30 қыркүйекте 64 жасында Нормандияның Отей-Отуе қаласында ұйқы безінің қатерлі ісігінен қайтыс болды. Пер-Лашез зиратында жерленген.

Әйгілі америкалық әнші және пианист Нина Симон өзінің лақап атын Симона Синьоренің құрметіне алған.^[5]^[6]

Мемуарлары

Signoret, Simone. Nostalgia Isn’t What It Used To Be. Weidenfeld and Nicolson, 1978. ISBN 0-297-77417-4

Сілтемелер

Ортаққорда бұған қатысты медиафайлдар бар: Симона Синьоре
Симона Синьоре — Биография, фильмография Oldcinema сайтында Мұрағатталған 29 қаңтардың 2009 жылы.
Симона Синьоре и Ив Монтан. «Чайка» журналы

Дереккөздер

↑ Signoret Simone Nostalgia isn't what it used to be — Harmondsworth, England New York: Penguin Books, 1979. — ISBN 978-0-14-005181-0.
↑ Nostalgia Isn't What It Used to Be (Paperback), The Guardian (7 тамыз 2000).
↑ Simone Signoret « alcoolique » : Benjamin Castaldi recadre Line Renaud (фран.), Le Point (25 наурыз 2019).
↑ Laura Tauvel. Simone Signoret : de quelle maladie souffrait l'actrice ? (фран.), closermag.fr (3 қаңтар 2022).
↑ Source: What Happened, Miss Simone, documentary on Nina Simone’s life, 2015
↑ Brun-Lambert David Nina Simone, het tragische lot van een uitzonderlijke zangeres — Zwolle: Sirene. — ISBN 90-5831-425-1. р. 56

[1] Signoret Simone Nostalgia isn't what it used to be — Harmondsworth, England New York: Penguin Books, 1979. — ISBN 978-0-14-005181-0.

[2] Nostalgia Isn't What It Used to Be (Paperback), The Guardian (7 тамыз 2000).

[3] Simone Signoret « alcoolique » : Benjamin Castaldi recadre Line Renaud (фран.), Le Point (25 наурыз 2019).

[4] Laura Tauvel. Simone Signoret : de quelle maladie souffrait l'actrice ? (фран.), closermag.fr (3 қаңтар 2022).

[5] Source: What Happened, Miss Simone, documentary on Nina Simone’s life, 2015

[6] Brun-Lambert David Nina Simone, het tragische lot van een uitzonderlijke zangeres — Zwolle: Sirene. — ISBN 90-5831-425-1. р. 56

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]