Эхолокация

Уикипедия — ашық энциклопедиясынан алынған мәлімет
Jump to navigation Jump to search

Эхолокация (нем. echо — «дыбыс» және лат. locatio — «орналасу») — шағылған ультрадыбысты пайдаланып, нысананың орныны анықтау тәсілі. XX ғасырда неміс инженері А. Бам кемеден түсірілген тыбыстық толқынның су түбіне және кері қайту уақыты арқылы тереңдікті анықтайтын - эхолот құралын ойлап табады. Эхолотта орналастырылған арнайы құралдыр автоматты түрде теңіз түбінің бейнесін салады, ал компьютерлік бағдарламалар рельефтің көлемдік бейнесін жасайды. Эхолоттар арқылы мұқит түбінің картасны жасауға болады.Теңіздің тереңдіі сигналдың берілу және қабылдану уақыттарының аралығы арқылы және дыбыстың судағы таралу жылдамдығының мәні бойынша анықталады.[1]

Дереккөздер[өңдеу]

  1. Физика - 9 сынып - Алматы:Әлнар баспасы.