Қатысушы:Ayauzhan.abubakir

Имандылық араб тіліндегі нану,сену деген мағынадағы иман сөзінен шыққан. Иман дініндегі бес парыздың бірі . Оның мәнісі - Алланың біреу екеніне, одан басқа алланың жоқтығына сену. Әдетте, ол дін жолынан қия баспауды, ар-ождан тазалығын, обал сауал талаптарын сақтауды, қылдай қианат жасамауды, қайырылымдықты, адалдықты жинақты түрде көрсететін адамгершілік ұғым атауы болып табылады.

      Имандылық пен әдептілік бір-біріне балама ұғымдар емес. Бірақ олардын арасында тығыз байланыс ,табиғи шарттылық бар. Өйткені екеуінің негізінде де ізгілік пен ар-ұят жатыр.
     Иман дегеніміз -сенім . Имансыз сөзі-сенімі жоқ дегенді білдіріп , мұсылмандарда, соның ішінде біздің түбі бір, діні бір бауырлас халықтарымызда ар-ұяттан да, азғын мағынасын береді. Шынында да , еш нәрсеге сенбейтін, яғни сиынбайтын,ешбір шарапаттылықты, ізгілікті мойындамайтын адамнан асқан азғын, қауіпті нәрсе болама?

Адамға керегі ішу, жеу ғана емес. Бір нәрсеге сеніп, сиынып өмір сүру оның табиғатына тән. Ол солай жаратылған. Адам қарулы, қайратты да құдіретті, сонымен қатар әлсіз, уайымшыл. Өйткені оны өзінің құдіретті санасы қинайды, алда не болатынын ойлауға мәжүбір етеді. Сол кезде ол өз әлсіздігін , шарасыздығын сиынумен, сенім-иланымен толықтырады. Сеніммен күн кешу адамға оңай болады. Сондықтан адамдардың сеніміне нұқсан келтіру - үлкен әдепсіздік. Адам мен адам арасында пікірталас, айтыс -тартыстын болуы мүмкін, алайда оның сеніміне тиісу жарамайды. Адам сенімсіз, үмітсіз, армансыз өмір сүре алмайды.