The Velvet Underground

	The Velvet Underground
	; The Velvet Underground, 1966 жыл. Солдан оңға қарай: Нико, Лу Рид, Стерлинг Моррисон, Джон Кейл және Морин Такер.
Негізгі ақпарат
Жанры	арт-рок; эксперименттік рок; альтернативті рок
Белсенділік; жылдары	1964–1973
Мемлекет	АҚШ
Қайдан	Нью-Йорк
Өлеңдерінің; тілдері	ағылшын
Лейблі	Verve Records; MGM Records
Бұрынғы; қатысушылары	Лу Рид†; Джон Кейл; Стерлинг Моррисон†; Мо Такер; Нико; Даг Юл
velvetundergroundmusic.com

The Velvet Underground — 1964 жылы Нью-Йорк қаласында құрылған америкалық рок-топ. Топ арт-рок, эксперименттік рок және альтернативті музыканың дамуына зор ықпал етті. Коммерциялық жетістігі шектеулі болғанымен, музыка сыншылары оны XX ғасырдағы ең ықпалды топтардың бірі деп санайды.^[1] The Velvet Underground тобының музыкасына әсерін айқын көрсететін әйгілі айтылым бар, оны жиі Брайан Ино айтқаны деп есептейді: «The Velvet Underground альбомдарын сол кезде аз адам сатып алды, бірақ сатып алған әркім өз тобының негізін қалады».^[2] Сыншылар топтың шығармашылығы рок-музыка тарихында маңызды сәтке айналғанын мойындайды.

Тарихы

Құрылуы (1964–1966)

The Velvet Underground тобын 1964 жылы музыканттар Лу Рид пен Джон Кейл құрды. Көп ұзамай құрамға Стерлинг Моррисон және Мо Такер қосылды. Топ атауы сол кездегі астыртын мәдениет туралы Майкл Лидің The Velvet Underground атты кітабынан алынған.^[3]

Алғашқы кезеңде топтың музыкасы авангардтық тәсілдерге, дрон элементтеріне және қалалық өмірдің шынайы тақырыптарына негізделді.

Энди Уорхол кезеңі (1966–1967)

1966 жылы топ суретші әрі продюсер Энди Уорхолдың қолдауына ие болды. Уорхол топтың менеджері болып, олардың өнерін визуалдық перформанстармен біріктірді. Осы кезеңде топқа неміс әншісі Нико қосылды.

1967 жылы шыққан The Velvet Underground & Nico альбомы бастапқыда коммерциялық табысқа жетпесе де, кейін рок музыкасы тарихындағы ең ықпалды альбомдардың бірі ретінде танылды.^[4]

Кейінгі жылдар және тарауы (1968–1973)

1968 жылы Джон Кейл топтан кетті. Кейінгі альбомдарда топтың музыкалық бағыты біршама дәстүрлі рок стиліне жақындады. 1970 жылы Лу Ридтің кетуінен кейін топтың негізгі қызметі тоқтады.

1973 жылы шыққан Squeeze альбомы топтың классикалық құрамына қатысы жоқ деп есептеледі.^[5]

Қайта қосылу және соңғы жылдар (1990–1996)

1985 жылы The Velvet Underground алғаш рет қайта қосылу туралы жоспарлады, бірақ нақты жобалар кейінге қалдырылды. 1990 жылы Рид пен Кейл бірге «Songs for Drella» атты альбом жазды, жазба 1987 жылы қайтыс болған Энди Уорхолға арналып шықты («Drella» — Уорхолдың лақап аты, «Dracula» (Дракула) және «Cinderella» (Күлбике) сөздерінен құралған). Осы кезде топтың қайта қосылуы мүмкін екені туралы сыбыстар тарады, олар альбомға арналған концерт барысында «Heroin» әнін бірге орындаумен расталды.

Соңында, 1992 жылы The Velvet Underground классикалық құрамында – Рид, Кейл, Моррисон және Такер – қайта қосылып, Еуропа бойынша турға шықты. Бұл тур 1993 жылға дейін бірнеше рет жалғасты және топтың музыкасына жаңа тыңдаушылардың қызығушылығын арттырды.

1995 жылы Стерлинг Моррисон өмірден озды, бірақ топ 1996 жылы соңғы бірнеше концерттерін өткізді. Бұл кезең The Velvet Underground тобының ресми түрде белсенділік тарихындағы соңғы жылдар болып саналады. Қайта қосылу кезеңі топтың мәдени мұрасын жаңғыртып, оның ықпалының әлі де сақталғанын көрсетті.

Музыкалық стилі және ықпалы

The Velvet Underground шығармашылығы рок музыкада бұрын сирек қозғалған тақырыптарды — урбанизация, жалғыздық және әлеуметтік оқшаулану — ашық бейнелеуімен ерекшеленді. Топ панк-рок, инди-рок және альтернативті рок жанрларының қалыптасуына елеулі әсер етті.^[6]

Құрамы

Классикалық құрамы

Лу Рид† — вокал, гитара (1964–1970, 1990, 1992–1993, 1996) (2013 жылы қайтыс болған); фортепиано (1967–1970)
Джон Кейл — виола, бас-гитара, пернелі аспаптар, вокал (1964–1968, 1990, 1992–1993, 1996)
Стерлинг Моррисон† — гитара, бэк-вокал (1964–1971, 1990, 1992–1993); бас-гитара (1965–1970, 1990, 1992–1993) (1995 жылы қайтыс болған)
Мо Такер — перкуссия, барабандар (1965–1972, 1990, 1992–1993, 1996); вокал (1968–1972, 1990, 1992–1993, 1996); бас-гитара (бір реттік, 1966)

Бұрынғы мүшелері

Ангус Маклайз† — перкуссия (1964–1965, бір реттік 1966) (1979 жылы қайтыс болған)
Даг Юл — вокал (1968–1973); гитара (1970–1973); бас-гитара (1968–1970, 1972–1973); пернелі аспаптар (1968–1973)
Билли Юл — барабандар, перкуссия (1970,[a] 1973)
Уолтер Пауэрс — бас-гитара, бэк-вокал (1970–1972)
Уилли Александер — пернелі аспаптар, вокал (1971–1972)

Уақыт кестесі

Мұрасы

Музыка тарихында The Velvet Underground коммерциялық табыстан гөрі көркемдік және мәдени ықпалымен ерекшеленген топ ретінде бағаланады. Музыкант Брайан Ино топтың ықпалы туралы пікір білдірген.^[7] 2010 жылы Rolling Stone журналы «The Velvet Underground» тобын барлық уақыттағы 100 ең ұлы әртістің тізімінде 19-орынға қойды.^[8]

Дискография

Студиялық альбомдар

1967 — The Velvet Underground & Nico
1968 — White Light/White Heat
1969 — The Velvet Underground
1970 — Loaded
1993 — VU
1993 — Another View

Концерттік альбомдар

1972 — Live at Max's Kansas City
1974 — 1969: The Velvet Underground Live
1993 — Live MCMXCIII
2001 — Final V.U. 1971–1973
2001 — Bootleg Series Volume 1: The Quine Tapes
2015 — The Complete Matrix Tapes

Дереккөздер

↑ The Velvet Underground.
↑ Eno Brian A Year with Swollen Appendices — Faber and Faber, 1996. — P. 59.
↑ Bockris Victor Up-Tight: The Velvet Underground Story — Omnibus Press, 1995. — ISBN 978-0711936062.
↑ The 500 Greatest Albums of All Time.
↑ Unterberger, Richie The Velvet Underground Biography.
↑ Artist Influences: The Velvet Underground.
↑ Brian Eno on The Velvet Underground.
↑ Julian Casablancas 100 Greatest Artists (ағыл.). Rolling Stone (2 December 2010).

[1] The Velvet Underground.

[EnoQuote-2] Eno Brian A Year with Swollen Appendices — Faber and Faber, 1996. — P. 59.

[3] Bockris Victor Up-Tight: The Velvet Underground Story — Omnibus Press, 1995. — ISBN 978-0711936062.

[4] The 500 Greatest Albums of All Time.

[5] Unterberger, Richie The Velvet Underground Biography.

[6] Artist Influences: The Velvet Underground.

[7] Brian Eno on The Velvet Underground.

[Rolling_Stone-8] Julian Casablancas 100 Greatest Artists (ағыл.). Rolling Stone (2 December 2010).

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]