Фрейдшілік

Уикипедия — ашық энциклопедиясынан алынған мәлімет
Jump to navigation Jump to search

ФрейдшілікФрейдтің психологиялық ілімі негізінде мәдениет, шығармашылық, тұтас қоғам құбылыстарын түсіндіруге талпынатын әр түрлі мектептер мен ағымдардың жалпы атауы.

З. Фрейдтің (1856—1939) бейсаналылықты шығармашылықтың да сонымен қатар талқандаушылықтың да бастауы деген екіұшты пікірі болды. Сондықтан оның ілімін талдап, түсіндіруде әр алуан ой-пікірлер қалыптасты. Фрейдтің жақын шәкірттері арасында да дау-талас туындап, психиканың қозғаушы күші жайлы көзқарастары әр түрлі болды. Фрейдтің өзінде психиканың қозғаушы күші “бейсаналы жыныстық құмарлық немесе нәпсіқұмарлығы” болса, А.Адлер үшін бұл рөлді өзін қор сезіну түйсігі мен өз орнын дәлелдеу атқарды. К.Г. Юнг үшін бұл рөлді ұжымдық бейсаналылық және оның архетиптері орындаса, О.Ранк үшін адам тіршілігінің мәні “туу соққысын” жеңу болып табылды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін кеңінен таралған Фрейдшілік әр түрлі философиялық және социологиялық ілімдерге сүйене отырып, Фрейд ілімін толықтыруға тырысты. 1930 ж. неофрейдшілдік туындап, Фрейдшілікті таза социологиялық, мәдениеттанушылық бағытта дамытты; бұл бағыт Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін АҚШ-та дамыды (Э.Фромм, Г.Салливан). Фрейдшілік 1960 жылғы “жаңа солшылдардың” идеологиясында В.Райх еңбектері арқылы танылды.[1]

Дереккөздер[өңдеу]