Алексей Анатольевич Навальный

Уикипедия — ашық энциклопедиясынан алынған мәлімет
Jump to navigation Jump to search
Алексей Анатольевич Навальный
Алексей Навальный 2013 жылы.
Алексей Навальный 2013 жылы.
Туған күні

4 маусым 1976 (1976-06-04) (44 жас)

Туған жері

Бутынь, Одинцово ауданы, Мәскеу облысы, РКФСР, КСРО

Азаматтығы

 Ресей

Ұлты

орыс

Әкесі

Анатолий Иванович Навальный

Анасы

Людмила Ивановна

Жұбайы

Юлия Борисовна Навальная (Абросимова)

Балалары

Дарья Навальная, Захар Навальный

Сайты

http://navalny.com/

Алексей Анатольевич Навальный (1976 жылдың 4 маусымында дүниеге келген, Бутынь, Одинцово ауданы, Мәскеу облысы, РКФСР, КСРО) — ресейлік оппозиция көшбасшыларының бірі, заңгер, Ресейдегі жемқорлық пен парақорлықты әшкерелейтін тергеулер арқылы атағы шыққан саясат және қоғам қайраткері. Навальный өзін Владимир Путин басқарған Ресей билігінің басты қарсыласы санайды. «Жемқорлықпен күрес фондының» («Фонд борьбы с коррупцией», ФБК) құрушысы. YouTube сайтындағы миллиондаған көрермендері бар «Алексей Навальный» и «Навальный LIVE» арналарының авторы.

Алексей Навальный 2013 жылғы Мәскеу мэрі сайлауында сайлаушылардың 27,24 % дауысын жинап, екінші орынды иеленді (Сергей Собянин бірінші орынға жайғасып, Мәскеу мэрі атанды). 2013 жылдың қараша айынан бастап «Өрлеу партиясының» («Партия прогресса») Орталық кеңесін басқарады. 2016 жылдың желтоқсанында 2018 жылы болатын Ресей президенті сайлауына қатысуға ниетті екенін жариялады. «Ведомости» басылымы редакциясының пікірінше, Навальный 2017 жылы толық қанды сайлау кампаниясын жүргізген жалғыз саясаткер болды. Осыған қарамастан 2017 жылдың 25 желтоқсанында Орталық сайлау комитеті (ЦИК) «Кировлес» ісі бойынша өтелмеген жазасы бар Навальныйды тіркеуден бас тартты[1].

2010-жылдардан бастап бірқатар бірқатар қылмыстық, әкімшілік, азаматтық және арбитраждық істерге айыпталушы, жауапты және куәгер ретінде қатысуда. Олардың ішіндегі ең атышулылары — «„Кировлес“ ісі» мен «„Ив Роше“ ісі». 2013 жылдың шілдесінде Киров облыстық соты Навальныйды «„Кировлес“ ісі» бойынша 5 жылға шартты түрде бас бостандығынан айырды. 2016 жылы Адам құқықтары бойынша еуропалық соттың шешімінен кейін Ресей Жоғарғы соты бұл үкімнің күшін жойып, қайта қарауға жіберді. 2017 жылдың ақпанында Киров облыстық соты оны қайтадан 5 жылға шартты түрде айыптады. «„Ив Роше“ ісі» бойынша 2014 жылдың 30 желтоқсанында 3,5 жыл шартты түрде бас бостандығынан айырылды. Екі соттың шешімі де заңды күшіне енді. 2017 жылдың 17 қазанында Адам құқықтары бойынша еуропалық сот «„Ив Роше“ ісі» бойынша жасалған үкімді жөнсіз және негізсіз деп таныды. Жалпы Навальный Ресей билігіне қарсы 6 шағым бойынша жеңіп, 225 мың еуро төлемақы алды[2].

2009 жылы «Ведомости» газеті Навальныйды «жыл адамы» деп таныды[3]. 2012 жылы Time журналы оны әлемнің 100 ең ықпалды адамның санатына, 2017 жылдың маусымында интернеттегі 25 ең ықпалды адамның санатына қосты. 2017 жылы «Ведомости» газеті Навальныйды «жыл саясаткері» деп таңдады.

Дереккөздер[өңдеу]

  1. Ведомости. ЦИК отказал Навальному в участии в выборах президента (25 желтоқсан 2017). Тексерілді 16 қыркүйектің 2018.
  2. Евгений Сафронов Навальный получил от ЕСПЧ больше 200 тыс. евро за пять лет. Открытые медиа (9 сәуір 2019).
  3. Биография Алексея Навального, РИА Новости (18 наурыз 2011). Тексерілді 16 қыркүйектің 2018.