Мазмұнға өту

Ана тілі

Уикипедия — ашық энциклопедиясынан алынған мәлімет

Ана тілісоциолингвистика мен этнологиядағы ең маңызды ұғымдардың бірі болып табылады және қазіргі таңда пәнаралық мәртебеге ие болды[1]. Көптеген басқа да «табиғи» ұғымдар сияқты, ғылымда «ана тілі» туралы түсінік әртүрлі түрде формалданады, бұл прототиптік «ана тілінің» қай белгісі алдыңғы қатарға шығарылатынына байланысты. Тілді «ана тілі» ретінде айқындайтын критерийлердің қатарына әдетте мыналар жатады:

  1. Меңгерілу реті мен түрі (ана тілі — әдетте бірінші болып меңгерілетін және арнайы оқытусыз, табиғи жолмен, тілдің ана тілді тасымалдаушылары болып табылатын ата-анадан үйренілетін тіл);
  2. Меңгерілу сапасы (ана тілі — индивидтің ойлау қызметін жүзеге асыратын тілі; әдетте адам ана тілінде басқа кез келген тілге қарағанда әлдеқайда жақсы сөйлейді, жазады, оқиды және ойлайды);
  3. Қолданылу ауқымы (ана тілі — ең жиі қолданылатын тіл);
  4. Тілмен ішкі эмоциялық байланыстың болуы немесе болмауы (ана тілі ішкі тұрғыдан ең жақын тіл ретінде анықталады, поэзия және өзге де көркем мәтіндер осы тілде жақсырақ қабылданады).[2][3][4]

Ана тілінің анықтамасы

[өңдеу | қайнарын өңдеу]

Кең таралған тұжырымдамалардың біріне сәйкес (В. И. Беликов пен Л. П. Крысин, Д. Кристал), ана тілі — адамның ерте балалық шағында арнайы оқытусыз, тиісті тілдік ортада меңгеретін тілі («бірінші тіл») болып табылады[5]. Бала ерте жастан бастап белгілі бір деңгейде бірнеше тілді де меңгере алады, мұндай жағдайда оның екі немесе одан да көп ана тілі болуы мүмкін.

Арнайы оқыту барысында немесе анағұрлым кейінгі жаста тілдік ортада меңгерілетін тіл «екінші тіл» деп аталады (олар да бірнешеу болуы мүмкін)[6].

Алайда бірқатар авторлар ана тілі мен бірінші тілдің ара жігін ажыратады, бұл ретте адамның ана тілі біртіндеп қолданыстан шығып, оның орнына қатар немесе кейінірек меңгерілген тіл алдыңғы орынға шығатын жағдайларды назарға алады[7]. Н. Б. Вахтин мен Е. В. Головко «аналық тіл міндетті түрде ана тілі бола бермейді, ал ана тілі міндетті түрде бірінші тіл бола бермейді» екенін арнайы атап көрсетеді[8].

Дереккөздер

[өңдеу | қайнарын өңдеу]
  1. Беларуская мова. Прафесійная лексіка: дапам. / аўт.-склад. В. В. Маршэўская, І. В. Піваварчык, А. С. Садоўская. — Гродна: ГрДУ, 2006. С. 7
  2. Skutnabb-Kangas T., Phillipson R. «Mother tongue»: The theoretical and sociopolitical construction of a concept. In: Ammon U. (ed.) Status and function of languages and language varietes. Berlin; New York, 1989.
  3. Дьячков М. В. Социальная роль языков в многоэтнических обществах. Пособие для университетов и педагогических институтов. — М.: ИЯНР и ИНПО, 2002. — С. 15.
  4. Снитко Е. С., Маймакова А. Понятие родного языка и его интерпретация в современной лингвистике. Дата обращения: 30 сентября 2009. Архивировано 6 октября 2009 года.
  5. Беликов В. И., Крысин Л. П. Социолингвистика. — М., 2002.
  6. Crystal, David (1997). The Cambridge Encyclopedia of Language. Second edition. — Cambridge, Cambridge University Press. — P. 372.
  7. Susanne Romaine. Bilingualism. Second edition. — Blackwell Publishing, 1995. — P. 22
  8. Вахтин Н. Б., Головко Е. В. Социолингвистика и социология языков. — Санкт-Петербург, 2004. — С. 46