Андрей Андреевич Марков

Уикипедия — ашық энциклопедиясынан алынған мәлімет
Jump to navigation Jump to search
Андрей Андреевич Марков
AAMarkov.jpg
Туған күні:

14 (2) маусым 1856(1856-06-02)

Туған жері:

Рязань, Ресей империясы

Қайтыс болған күні:

20 шілде 1922(1922-07-20) (66 жас)

Қайтыс болған жері:

Санкт-Петербург, РКФСР

Азаматтығы:

 Ресей

Ғылыми аясы:

математика

Альма-матер:

Санкт-Петербург мемлекеттік университеті

Ғылыми жетекші:

Пафнутий Львович Чебышёв

Атақты шәкірттері:

Абрам Самойлович Безикович,
Николай Максимович Гюнтер,
Вениамин Фёдорович Каган,
Яков Давидович Тамаркин,
Яков Викторович Успенский,
Георгий Феодосьевич Вороной

Андрей Андреевич Марков (2 (14) мауысм 1856, Рязань - 20 шілде 1922, Петроград) - орыс математигі. Ол сандар теориясын, ықтималдықтар теориясын және математикалық анализін зерттеумен айналысқан. Санкт-Петербург ғылым академиясының ординар акадимегі. 1886 жылдан Санкт-Петербург университетінің прфессоры.

Марковтің математика анализі бойынша жазған еңбектері үздіксіз бөлшектер теориясына, интеграл астындағы функцияға қойылған кейбір шарттардағы интегралдардың жинақталуын жақсарту мәсеселеріне және жуықтау теориясына арналған. Ықтималдықтар теориясында центрлік шектік теореманың дәлелденуіндегі олықылықты жойып, іс жүзінде жеткілкті жалпы шарттар арқылы бұл теореманың тұңғыш рет толық және жүйелі дәлелденуін берді. Марков кейінгі еңбектерінде тәуелді сынаулар тізбегі мен оған байланысты кездейсоқ шамалар қосындысын зерттеді. Оның бұл еңбектері қазіргі ықтималдықтар теориясындағы Марков процесінің бастамасы болды. Марков ықтималдықтар теориясының қолданылу мәселелерімен де айналысты.

Дереккөздер[өңдеу]