Крейтцфельд-Якоб ауруы

Уикипедия — ашық энциклопедиясынан алынған мәлімет
Jump to navigation Jump to search
қою жасылмен ауру болған елдер, ашық жасылмен сиыр құтыруы болған елдер бейнеленген
Крейтцфельд—Якоб ауруы

Крейтцфельд—Якоб ауруы немесе түйілмелі псевдосклероз, кездікті-стрио жұлындықтың дегенерация ауруы, сиыр құтыруы (ағылш. Creutzfeldt–Jakob disease (CJD)) — үлкен мидың қабығы, қабық асты жүйке түйіндерінің (базальды ганглия) және жұлынның өрлеп бара жатырған дистрофиялық ауруы. Кеуекті ми дерттерінің (нәруізді зардап ауруы) негізгі білінуі болып табылады. Неміс невропатологтар Ганс Герхард Крейтцфельд (нем. Hans Gerhard Creutzfeldt) және Альфонс Мария Якоб (нем. Alfons Maria Jakob) дәрігерлердің аттарына байланысты қойылған.

Тарихы[өңдеу]

Ауруды ең бірінші 1920 жылы Ганс Герхард Крейтцфельд сипаттады. 1921 жылы Альфонс Якоб ауруды жұлынның алдыңғы мүйіздерінің зақымдануының белгілерін - психиканың бұзылуының патологиясының қосындысымен сипаттап, түйілгіш жалған (псевдосклероз) ұмытшақтықпен немесе ми ұлпасының зақымдануын ми ауруларымен (энцефалопатия) анықтады. Шпильмейер ауруды ең бірінші сипаттаған адамдардың аттарымен қоюды ұсынды.

Эпидемиология[өңдеу]

Крейтцфельд—Якоб ауруы адамдардың барлық прионды ми дерттерінің 85% құрайды.